١٤.سپس از نطفه، لخته خونى آفریدیم. آنگاه لخته خون را پاره گوشتى ساختیم، و پاره گوشت را به صورت استخوانهایى درآوردیم، و استخوانها را گوشتی پوشاندیم. سپس آن را آفرینش تازهاى دادیم، پس آفرین بر خدا، و پرخیر و بركت است او كه بهترینِ آفرینندگان است
١٨.و از آسمان، آبى به اندازه فروفرستادیم، و آن را در زمین جاى دادیم. و همانا ما بر [از بین] بُردن آن تواناییم
١٩.پس به وسیلهى آن [آب] براى شما باغهایى از خرما و انگور پدید آوردیم که در آن باغها براى شما میوههاى فراوانى است، و از آنها مىخورید
٢١.و براى شما در چهارپایان عبرتى است، از آنچه در درون آنهاست، به شما [شیر] مىنوشانیم. و در آنها براى شما منافع بسیاری است. و از [گوشت] آنها مىخورید
٢٣.و همانا نوح را به سوى قومش فرستادیم، پس [به آنها] گفت: «اى قوم من! خداوند [یکتا] را بپرستید. جز او هیچ معبودى براى شما نیست، آیا پروا نمىکنید؟»
٢٤.پس اشراف قوم او که کافر شدند، گفتند: «این [نوح] انسانى همانند شماست. او مىخواهد بر شما برترى جوید. اگر خداوند مىخواست [براى ما پیامبرى بفرستد،] قطعاً فرشتگانى مىفرستاد. ما چنین چیزى را در میان نیاکان خود نشنیدهایم [که بشرى ادّعاى پیامبرى کند]
٢٥.او فقط مردى است که مبتلا به [نوعى] دیوانگی است. پس تا مدّتى دربارهى او صبر کنید. [تا از جنون نجات یابد یا بمیرد.]»
٢٧.پس ما به نوح وحى کردیم: «زیر نظر ما و [مطابق دستور و آموزش و] وحى ما کشتى بساز.» پس همین که فرمان [قهر] ما آمد و [آب از] تنور جوشید، از تمام حیوانات، یک جفت، [نر و ماده،] و [نیز] خانوادهات را واردِ کشتى کن، مگر کسى از آنان که پیشتر دربارهى او سخن به میان آمده [و وعدهى هلاکتش داده شده] است. و درباره ستمگران با من سخن مگو، که قطعاً آنان غرق خواهند شد
٢٨.پس هنگامى که تو و همراهانت بر کشتى سوار شدید، بگو: «حمد و سپاس براى خداوندى است که ما را از گروه ستمگران نجات داد.»
٣٢.و در میان آنان [نیز] پیامبرى از خودشان فرستادیم که [به آنان گفت:] «خدا را بپرستید. جز او معبودى براى شما نیست، پس آیا پروا نمىکنید؟»
٣٣.و اشرافى از قوم آن پیامبر که کفر ورزیدند و دیدار قیامت را تکذیب کردند، و آنان را در دنیا در ناز و نعمت قرار داده بودیم، [به مردم] گفتند: «این، تنها انسانى مانند شماست. از هر چه مىخورید، مىخورد، و از هر چه مىنوشید، مىنوشد
٣٥.آیا [او] به شما وعده مىدهد که وقتى مردید، و خاک، و استخوانهایى [پوسیده] شدید، [دیگر بار از قبر] بیرون آورده مىشوید؟
٣٧.جز این زندگى دنیا، [زندگى] دیگرى نیست. [برخى] مىمیریم و [برخى دیگر] به دنیا مىآییم. و ما [هرگز پس از مرگ] برانگیخته نخواهیم شد
٤١.پس [قهر خدا آمد و] صیحهی مرگبار که سزاوارش بودند، آنان را فراگرفت، و آنان را همچون خاشاکى که بر آب افتد، قرار دادیم، پس گروه ستمگر [از رحمت خدا] دور باد
٤٤.سپس پیامبرانمان را پىدرپى فرستادیم. هر بار که پیامبر هر امّتى، به سراغ قومش آمد، مردم او را تکذیب کردند. آنگاه آنان را در پى یکدیگر [به هلاکت] آوردیم، و آنها را [موضوع] افسانهها گرداندیم. پس دور [از رحمت خدا] باد قومى که ایمان نمىآورند
٥٠.و ما [عیسى] فرزند مریم و مادرش را معجزه قرار دادیم، و آن دو را در سرزمینى مرتفع که داراى آرامش، امنیت و [آب] گوارا بود، جاى دادیم
٥٣.امّا مردم، کارشان را در میان خود، به پراکندگى کشاندند، هر گروهى به راهى رفتند، و هر حزب و دستهاى به آنچه نزدشان بود، دل خوش کردند
٥٦.شتاب مىکنیم که خیرهایى به آنان برسانیم؟ [چنین نیست!] بلکه آنان نمىفهمند [مال و فرزند وسیله آزمایش است]
٦٠.و کسانى که [در راه خدا] مىدهند، آنچه را دادند، در حالى که دلهایشان ترسان است از این که به سوى پروردگارشان بازمىگردند،
٦٢.و ما هیچکس را جز به مقدار توانش، تکلیف نمىکنیم. و نزد ما کتابى است که به حقّ سخن مىگوید و به آنان هیچ ستمى نمىشود
٦٣.بلکه دلهاى آنان از این [کتاب] در غَفلَت و بىخبرى است. و کارهای دیگرى جز این دارند که پیوسته آن را انجام مىدهند
٧٠.یا مىگویند: «او جنون دارد؟» [چنین نیست!] بلکه او حقّ را براى آنان آورده، امّا بیشترشان [پذیرش] حقّ را خوش ندارند
٧١.و اگر حقّ، از هوسهاى آنان پیروى مىکرد، قطعاً آسمانها و زمین، و کسانى که در آنها هستند، تباه مىشدند؛ بلکه ما وسیله یادآوری [و بیداری] آنها را براى آنها آوردهایم، اما آنان از [قرآنِ] یادآورِ خویش رویگردانند
٧٢.[ای پیامبر!] آیا تو از آنها مزدى خواستهاى؟ با این که پاداش دائمى پروردگارت بهتر است. و او بهترینِ روزىدهندگان است
٧٥.و اگر به آنها رحم کنیم و بدبختىهاى آنان را برطرف سازیم، [بهجاى هوشیارى و شکرگزاری،] کوردلانه در طغیانشان لجاجت مىورزند
٧٦.و بیگمان آنان را به عذاب گرفتار کردیم؛ ولى آنان در برابر پروردگارشان، نه فروتنى کردند و نه زارى مىکنند
٧٧.[ما هم این سنگدلان را رها مىکنیم،] تا زمانى که درى از عذاب شدید به روى آنان بگشاییم، [و چنان گرفتار شوند که] ناگهان در آن [عذاب] نومید شوند
٨٠.و اوست که زنده مىکند و مىمیراند؛ و رفت و آمد شب و روز از آنِ او [و به دست او] است، پس آیا نمىاندیشید؟
٨٣.البتّه به ما و پدرانمان، پیش از این [نیز] این وعده را دادهاند. این [سخنان و وعدهها] جز افسانههاى پیشینیان نیست.»
٨٥.آنان خواهند گفت: «براى خداست.» بگو: «پس آیا پند نمیگیرید؟ [و قدرت او را بر معاد، انکار مىکنید]؟!»
٨٨.بگو: «اگر مىدانید، فرمانروایى همهى موجودات به دست کیست؟ او که [به همه] پناه مىدهد، ولى هیچکس در برابر او پناه ندارد؟»
٨٩.به زودى خواهند گفت: «براى خداست.» بگو: «پس چگونه [مىگویید] جادو شدهاید [و این سخنان سحر و افسون است]؟!»
٩١.خداوند، هرگز فرزندى براى خود نگرفته است، و هیچ معبودى با او نیست. [اگر چنین بود،] قطعاً هر معبودى [براى آنکه تدبیرِ امور کند،] آفریدههاى خود را با خود مىبرد. و بىتردید بعضى از خدایان بر بعضى دیگر برترى مىجستند. خداوند از آنچه وصف مىکنند، منزّه است
٩٦.[اى پیامبر!] بدى را به بهترین شیوه دور کن! [و در مقام مقابله به مثل مباش!] ما به آنچه [مخالفان] وصف مىکنند، آگاهتریم
٩٩.[آنها به کردارهاى زشت ادامه مىدهند،] تا زمانى که مرگ به سراغ یکى از آنان آید، [آنگاه] مىگوید: «پروردگارا! مرا بازگردان
١٠٠.شاید در آنچه از خود به جاى گذاشتهام، کار نیکى انجام دهم. هرگز!» این سخنى است که مىگوید، [ولى اگر برگردد، به آن عمل نمىکند.] و در پى آنان برزخى است تا روزى که برانگیخته شوند
١٠١.پس آنگاه که در صور دمیده شود، در آن روز، نه میانشان خویشاوندى است، و نه [از حال یکدیگر] مىپرسند
١٠٣.و کسانى که ترازوهای اعمالشان سبک [و بیارزش] باشد، آنان کسانى هستند که سرمایهى وجود خود را از دست دادهاند و همیشه در جهنّم مىمانند
١٠٧.پروردگارا! ما را از دوزخ بیرون آور! اگر بار دیگر [به کفر و گناه] بازگشتیم، قطعاً ستمگریم. [و سزاوار عذاب!]»
١٠٩.[آیا فراموش کردید که] گروهى از بندگان من مىگفتند: «پروردگارا! ایمان آوردیم، پس ما را ببخش و بر ما رحم کن. و تو بهترینِ رحمکنندگانى.»
١١٠.[امّا] شما آنان را به مسخره گرفتید تا آن که [سرگرمی شما به تمسخر آنان] یاد مرا از خاطرتان برد، و شما همواره به آنان مىخندیدید
١١١.من امروز به خاطر آن که [مؤمنان در برابر تمسخر شما] صبر کردند، به آنان پاداش دادم. که ایشانند رستگاران
١١٧.و هر کس با خداوند، معبود دیگرى را بخواند، هیچ برهانى بر کار خود ندارد. پس قطعاً حساب او نزد پروردگارش خواهد بود. بیگمان کافران رستگار نمىشوند