قیامت
عبدالباقی گلپینارلی · Türkçe
1.
Andolsun kıyamet gününe
2.
Ve andolsun kendini kınayıp duran nefse
3.
Sanıyor mu insan, kemiklerini hiç mi toplayamayız
4.
Evet, değil kemiklerini, parmak uçlarını bile düzüp koşmaya gücümüz yeter
5.
Hayır, insan, ilerde olanı yalanlamak ister
6.
Ve kıyamet günü ne vakit diye sorar
7.
Ve şaşırıp gözler dikilince
8.
Ve ay tutulunca
9.
Ve güneşle ay birleştirilince
10.
İnsan der ki o gün, nerede kaçacak yer
11.
Hayır, yok kaçacak, sığınacak yer
12.
O gün Rabbinin katındadır karar edilecek yer
13.
O gün önce yaptığı da haber verilir insana, sonra yaptığı da
14.
Hayır, insanın azası, aleyhine tanıklık eder
15.
Özürlerini ortaya dökse de
16.
Vahyi, acele edip okumak için dilini oynatıp durma
17.
Şüphe yok ki onu toplayıp unutturmamak da bize düşer, okumak ve tertib etmek de
18.
Onu okuduk mu, uy okuyuşuna
19.
Onu anlatıp bildirmek de şüphesiz, bize düşer
20.
Hayır, siz geçip gideni seversiniz
21.
Ve ahireti bırakırsınız
22.
O gün yüzler parlar, güzelleşir
23.
Ve Rablerine bakar
24.
Ve yüzler, asılır, kararır
25.
Bellerini kıracak bir felaketi bekler
26.
Hayır; can, köprücük kemiklerine gelince
27.
Ve bir okuyup üfleyen yok mu denince
28.
Ve şüphe yok ki bu çağın, bir ayrılık çağı olduğunu anlayınca
29.
Ve baldır, baldıra dolaşınca
30.
O gün, Rabbinin tapısına götürülür
31.
O, ne birşeyi vermiştir sadaka olarak, ne namaz kılmıştır
32.
Ve fakat yalanlamıştır, yüz çevirmiştir
33.
Sonra da salınasalına yakınlarının yanına gitmiştir
34.
Kötülük sana gerek, gene de kötülük sana
35.
Sonra da kötülük sana gerek de gene kötülük sana
36.
Yoksa insan, sanır mı ki kendi keyfine bırakılır
37.
Erlik suyundan dökülen bir katre değil miydi
38.
Sonra bir kan pıhtısı oldu da onu yarattı, azasını düzüp koştu
39.
Derken ondan da erkek, dişi, çiftler yarattı
40.
Bunları yapanın, ölüyü diriltmeye gücü mü yetmez