تکویر
شریف احمدی · Shqip
1.
Kur dielli të jetë mbështjellur (dhe errësohet)
2.
Dhe kur yjet të kenë rënë (e shkapërderdhur)
3.
Dhe kur kodrat të kenë udhëtuar (e bërë pluhur në ajër)
4.
Dhe kur devetë e shtrenjta të lihen pa bari në fushë
5.
Dhe kur egërsirat të jenë bashkuar (tubuar)
6.
Dhe kur detet të vlojnë si zjarr i flakruar
7.
Dhe kur shpirtrat të jenë bashkuar
8.
Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla
9.
Për çfarë mëkati ato janë mbytur
10.
Dhe kur fletushkat të jenë shpaluar
11.
Dhe kur qielli të jetë hequr
12.
Dhe kur Xhehennemi të jetë ndezur fort
13.
Dhe kur Xhenneti të jetë afruar
14.
Atëbotë njeriu do të dijë se çka ka ofruar (të mirë ose të keqe)
15.
Betohem fuqimisht në yjet që tërhiqen (ditën, e ndriçojnë natën)
16.
Që udhëtojnë e fshihen (si dreni në strofkë)
17.
Pasha natën kur ajo ia beh me errësirë
18.
Pasha agimin kur ia shkrep
19.
S’ka dyshim se ai (Kur’ani) është thënie e të dërguarit fisnik (që e pranoi prej Zotit)
20.
Që është i fortë dhe që ka vend të lartë te Zoti i Arshit
21.
Që është i respektuar atje (në mesin e engjëjve) dhe besnik
22.
Nuk është i marrë shoku juaj (Muhammedi)
23.
Dhe se ai e pat parë atë (Xhibrilin) në horizontin e qartë lindor
24.
Dhe ai nuk është që në të fshehtën (shpalljen) ka dyshim (ose ua lë mangu)
25.
Dhe ai (Kur’ani) nuk është thënie e djallit të mallkuar
26.
Pra, ku jeni, kah shkoni
27.
Ai (Kur’ani) s’është tjetër pos këshillë për njerëzit
28.
Për atë nga mesi juaj që dëshiron të gjendet në të vërtetën
29.
Po ju nuk mundeni, por vetëm nëse dëshiron All-llahu, Zoti i botëve