1.اى پیامبر! چون خواهید زنان را طلاق دهید، در زمان عدّهشان، طلاق دهید و حساب [ایام] عدّه را نگه دارید و از [نافرمانی] خدایى که پروردگار شماست، پروا کنید. [در ایام عدّه،] نه شما آنان را از خانههایشان بیرون کنید و نه آنان بیرون روند، مگر آن که مرتکب کار زشت آشکارى شوند، [که بیرونکردنشان از خانه جایز است.] این [دستورات]، حدود خداست و هر کس از حدود الهى تجاوز کند، به خویش ستم کرده است. تو نمىدانى، شاید خداوند بعد از این، امر تازهاى پدید آورد [تا وسیلهی صلح و سازش میان آنان شود]
2.پس چون به پایان مدّت [عدّه] نزدیک شدند، یا [با رجوع به آنان،] به طرز شایسته و پسندیدهاى نگاهشان دارید و یا [با پرداخت مهریه و سایر حقوق،] به طرز شایستهاى از آنان جدا شوید و [هنگام طلاق،] دو [شاهد] عادل از میان خود گواه بگیرید و گواهى را براى خدا بهپا دارید. هر کس که به خدا و روز قیامت ایمان دارد، اینگونه پند داده مىشود و هر کس که از خدا پروا کند، خداوند براى او راه بیرون شدن و رهایى [از مشکلات و تنگناها را] قرار مىدهد،
3.و او را از جایى که گمان ندارد، روزى مىدهد و هر کس بر خدا توکل کند، او برایش بس است. خداوند فرمان خود را [به انجام] مىرساند. همانا خداوند براى هر چیز اندازهاى نهاده است
4.و زنانى که از عادت ماهانه مأیوسند، اگر در وضع آنان شک کنید [که این امر به خاطر سنّ است یا بیمارى یا باردارى]، پس عدّهی آنان سه ماه است و هم چنین است حکم زنانى که حیض ندیدهاند، [با آن که در سنّ حیض هستند.] و [پایان] عدّهی زنان باردار، زایمان آنهاست و هر کس از خدا پروا کند، خداوند براى او در کارش آسانى پدید مىآورد
5.این فرمان خداوند است که آن را به سوى شما فروفرستاده است و هر کس از خدا پروا کند، خداوند بدىهایش را مىزداید و اجرش را بزرگ مىگرداند
6.زنان طلاق داده را [تا پایان زمان عدّه،] در همان جا که خود سکونت دارید و در توانایى شماست، سکونت دهید و به آنان آسیب نرسانید، تا کار را بر آنان تنگ کنید [و مجبور به ترک خانه شوند] و اگر باردار باشند، تا زمانى که بزایند، نفقهی آنان را بدهید. پس اگر نوزادان شما را شیر دادند، مزدشان را بدهید و میان خود [دربارهی نوزاد] به نیکى مشورت و توافق کنید و اگر [توافق] به دشوارى کشید، زن دیگرى او را شیر دهد
7.هر کس که داراى وسعت [مالى] است، باید طبق وسع خود نفقه دهد و کسىکه روزى بر او تنگ شده، باید از آنچه خداوند به او داده [به اندازهی توان خود] انفاق کند. زیرا خداوند کسی را جز به اندازهی آنچه به او داده است، تکلیف نمىکند. به زودى خداوند پس از سختى، آسانى و فراخى پدید مىآورد
8.و چه بسیار آبادىها که [مردمش] از فرمان پروردگار خود و فرستادگانش سر باز زدند، پس ما سخت به حساب آنان رسیدیم و به عذابى ناشناخته عذابشان کردیم
10.خداوند براى آنان عذابى سخت آماده کرده است، پس اى خردمندان مؤمن! از خدا پروا کنید. همانا خداوند براى شما [اسباب] یادآوری فرستاده است
11.پیامبرى که آیات روشنگر الهى را بر شما تلاوت مىکند تا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند، از تاریکىها به سوى نور بیرون آورد و کسانى که به خدا ایمان آورند و کار شایسته کنند، خداوند آنان را به باغهایى که نهرها از زیر [درختان] آن جارى است، وارد مىکند. براى همیشه در آنجا جاودانهاند. بیگمان خداوند روزى آنان را نیکو ساخته است
12.خداست آن که هفت آسمان را آفرید و از زمین نیز همانند آنها. همواره فرمان او میان آنها نازل مىشود تا بدانید که خداوند بر هر چیزى تواناست و دانش خدا فراگیرِ همه چیز است