1.هنگامى که منافقان نزد تو آیند، میگویند: «گواهى مىدهیم که تو پیامبر خدا هستى!» و خدا مىداند که تو پیامبرش هستى و خدا گواهی مىدهد که منافقان دروغگویند
3.آن [نفاق] براى آن است که آنان ایمان آوردند، سپس کافر شدند، پس بر دلهایشان مهر زده شد و از این رو نمىفهمند
4.و هرگاه آنان را ببینى، قیافه آنان تو را بهشگفتی وامیدارد واگر سخن بگویند، [به قدرى جذّاب و زیباست که] به کلامشان گوش فرامیدهى، [امّا از درون،] گویا چوبهایى هستند [خشک و بىمغز و به هم] تکیه داده شده. [از شدّت ترس] هر ندایى را به زیان خود مىپندارند. آنان دشمنند. پس از آنان دورى کن! خدا آنان را بکشد! چگونه از حقّ منحرف مىشوند؟
5.و هرگاه به آنان گفته شود: «بیایید تا رسول خدا براى شما آمرزش بخواهد.» [از روى تکبّر و تمسخر،] سرهاى خود را برمىگردانند و آنان را مىبینى که متکبّرانه [مردم را از گرایش به حقّ] بازمىدارند
6.براى آنها یکسان است که برایشان استغفار کنى یا استغفار نکنى. هرگز خداوند آنان را نمىبخشد، زیرا که خداوند مردم نافرمانِ بدکار را هدایت نمىکند
7.آنان همان کسانى هستند که مىگویند: «به کسانى که نزد رسول خدا هستند، انفاق نکنید تا [از دور او] پراکنده شوند.» در حالىکه خزانههاى آسمانها و زمین براى خداوند است؛ ولى منافقان نمىفهمند
8.مىگویند: «اگر به مدینه بازگردیم، بیتردید عزیزترینِ افراد خوارترینِ مردم را بیرون خواهد کرد.» در حالى که عزّت و اقتدار مخصوص خدا و پیامبرش و مؤمنان است؛ ولى منافقان نمىدانند
9.اى کسانىکه ایمان آوردهاید! داراییها و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نسازد و کسانى که چنین کنند، آنان همان زیانکارانند
10.و از آنچه روزى شما کردهایم، انفاق کنید، پیش از آن که مرگ هر یک از شما فرا برسد، پس [در آستانهی رفتن] بگوید: «پروردگارا! چرا [مرگ] مرا تا مدّتى اندک به تأخیر نینداختى، تا صدقه [و زکات] دهم و از شایستگان باشم؟!»