1.اى کسانى که ایمان آوردهاید! اگر براى جهاد در راه من و طلب خشنودیم [از وطن] بیرون آمدهاید، دشمن من و دشمن خود را دوست نگیرید. شما با آنان طرح دوستى مىافکنید، در حالى که آنان به آنچه از حقّ براى شما آمده است، کفر ورزیدهاند. آنان پیامبر و شما را به خاطر ایمان به خداوند، پروردگارتان، [از مکه] بیرون کردند. شما دوستى خود را پنهانى به آنان مىرسانید، در حالى که من به آنچه پنهان و آنچه آشکار میکنید، داناترم و هر کس از شما چنین کند قطعاً از راه راست گم گشته است
2.اگر بر شما مسلّط شوند، دشمنان [سرسخت] شما خواهند بود و بر شما به بدى دست دراز مىکنند و زبانشان را به بدگویى شما خواهند گشود و دوست دارند که شما کافر شوید
3.در روز قیامت، خویشان و فرزندان [کافر] شما، هیچ کدام سودى برایتان نخواهند داشت. [در آن روز، خداوند] میان شما و آنان جدایى خواهد افکند و خداوند به آنچه مىکنید، بیناست
4.همانا براى شما در [روش] ابراهیم و کسانى که با او بودند، سرمشق و الگویى نیکوست، آنگاه که به قوم خود گفتند: «ما از شما و از آنچه به جاى خدا مىپرستید، بیزاریم. ما به [آیین] شما کفر ورزیدیم و میان ما و شما، دشمنى و کینهی ابدى پدید آمده است، مگر آن که به خداى یگانه ایمان بیاورید.» [آرى، ابراهیم و مؤمنان جز اعلام بیزارى سخنى با بتپرستان نداشتند،] مگر سخن ابراهیم به پدرش [کسی که سرپرستی او را به عهده داشت که گفت]: «من براى تو آمرزش خواهم خواست ولی براى تو در برابر خدا، اختیار چیزى را ندارم.» پروردگارا! بر تو توکل کردیم و به سوى تو بازگشتیم و بازگشت به سوى توست
5.پروردگارا! ما را وسیلهی آزمایش [و هدف آزار و سلطهی] کافران قرار مده و ما را بیامرز، پروردگارا! تو خود عزیز و حکیمى.»
6.بیتردید براى شما در [روش] آنان، سرمشقی نیکوست. براى کسى که به خدا و روز واپسین امید دارد و هر کس روى برتابد، [بداند که] خداوند بىنیاز و ستوده است
7.امید است که خدا میان شما و کسانى که با آنان دشمنى داشتید، [به سبب اسلام آوردنشان در فتح مکه،] دوستى برقرار کند و خداوند تواناست و خداوند آمرزندهی مهربان است
8.خداوند شما را از نیکى و دادگری با کسانى که با شما به خاطر دین نجنگیدند و شما را از دیارتان بیرون نراندند، بازنمىدارد. همانا خداوند عدالتپیشگان را دوست دارد
9.خداوند تنها شما را از دوستى ورزیدن با کسانى نهى مىکند که به خاطر دین با شما جنگیدند و شما را از سرزمین خود بیرون راندند و در بیرون راندن شما همدستى کردند و هر کس با آنان دوستى ورزد، پس اینان همان ستمکارانند
10.اى کسانى که ایمان آوردهاید! هرگاه زنان مؤمن [که از شوهرِ کافر خود جدا شدهاند،] هجرتکنان نزد شما آمدند، آنان را [از نظر ایمان] بیازمایید. خداوند به ایمان آنها داناتر است. پس اگر آنها را باایمان تشخیص دادید، آنان را به سوى کافران بازنگردانید. نه این زنان براى آن کافران حلالند و نه آنان براى اینان و آن [مهریه] را که شوهران کافر پرداخت کردهاند، به آن کافران بپردازید و بر شما گناهى نیست که با اینان ازدواج کنید، به شرط آن که مهریهی آنان را بپردازید و به عقد زنان کافر [تان که به کفّار پیوستهاند،] پاىبند مباشید. [که آن عقد باطل شده] و آنچه را شما [براى همسران خود که به کافران پناهنده شدهاند،] هزینه کردهاید، [از کافران] بخواهید، همانگونه که آنان آنچه را هزینه کردهاند، از شما بخواهند. این حکم الهى است که خداوند میان شما مقرّر داشته و خداوند آگاه حکیم است
11.و اگر برخى از همسران شما با پیوستن به کفّار از دست شما رفتند، [و شما نتوانستید مهریهاى را که پرداختهاید، از کافران بگیرید،] پس [هرگاه] شما آنان را تعقیب کردید، [و به غنیمتى دست یافتید،] به آنان که همسرانشان [نزد کفّار] رفتهاند، معادل آنچه خرج [مهریه] کردهاند، بپردازید و از خدایى که به او ایمان دارید، پروا کنید
12.اى پیامبر! هنگامى که زنان باایمان نزد تو آمدند تا با تو بیعت کنند که چیزى را شریک خدا نگیرند و دزدى نکنند و مرتکب زنا نشوند و فرزندانِ خود را نکشند و با دروغ فرزند حرامزادهاى را که پیش دست و پاى آنان است، بر [شوهر] خویش نبندند و در هیچ کار خیرى تو را نافرمانى نکنند، پس با آنان بیعت کن و براى آنان از خداوند آمرزش بخواه که خداوند آمرزنده و مهربان است
13.اى کسانى که ایمان آوردهاید! گروهى را که خداوند بر آنان خشم گرفته، به سرپرستى [و دوستى و یارى] نگیرید. آنان از آخرت نومیدند، چنان که کافران از [بازگشت] اهل قبور نومیدند