1.آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، براى خدا تسبیح میکنند [و او را به پاکى مىستایند] و اوست شکستناپذیر حکیم
2.اوست که کافرانِ اهل کتاب را براى نخستین بار از خانههایشان بیرون راند. با آن که شما گمان نداشتید که آنان بیرون روند و [خودشان] گمان مىکردند که قلعهها و حصارهایشان بازدارندهی آنان در برابر خداوند است. امّا [قهر] خدا از جایى که گمان نمىکردند، به سراغشان آمد و در دلهایشان ترس و وحشت افکند، [به گونهاى که] خانههایشان را با دست خویش و با دست مؤمنان ویران مىکردند. پس اى صاحبان بصیرت! عبرت بگیرید
3.و اگر خداوند، فرمان ترک خانمان را بر آنان لازم و مقرّر نکرده بود، قطعاً در همین دنیا عذابشان مىکرد و البتّه در آخرت، عذاب آتش دارند
4.این کیفر به خاطر آن است که آنان با خدا و پیامبرش دشمنى کردند و هرکس با خدا دشمنى کند، پس [بداند که] خداوند سختکیفر است
5.[ای مسلمانان!] آنچه از درخت خرما بریدید، یا آن را بر ریشهها و تنههایش واگذاشتید، همه به خواست خداوند بود و [خداوند مىخواست] تا نافرمانان بدکار را خوار گرداند
6.و اموالى که خداوند [در پی غلبه بر یهود و بیرون راندن آنها از دیارشان،] به پیامبرش بازگرداند، [به شما تعلّق نمىگیرد، زیرا شما براى به دست آوردن آن زحمتى نکشیدهاید،] نه اسبى بر آن تاختید و نه شترى راندید، بلکه خداوند، پیامبرانش را بر هر که بخواهد، مسلّط مىسازد و خداوند بر هر کارى تواناست
7.آنچه را خداوند از [دارایی و زمینهاى] اهل آبادىها به پیامبرش بازگرداند، ویژهى خدا و پیامبر و خویشان [پیامبر] و یتیمان و مستمندان و در راه ماندگان آنهاست. تا [این اموال] تنها میان ثروتمندان شما در گردش نباشد و آنچه پیامبر براى شما آورده، بگیرید و آنچه شما را از آن بازداشته، ترک کنید و از [نافرمانی] خدا پروا کنید که خداوند سختکیفر است
8.[بخشى از این غنیمتها] از آنِ مهاجران فقیرى است که از خانهها و اموال خود بیرون رانده شدند و در پى بخشش و خشنودی الهى هستند و خدا و پیامبرش را یارى مىکنند. آنان همان راستگویانند
9.و [نیز برای انصار است،] کسانى که پیش از مهاجران در [مدینه،] سراى هجرت و ایمان، جاى گرفتند و کسانى را که [از مکه] به سویشان هجرت کردند، دوست مىدارند و در دلشان، به آنچه به مهاجران داده شده است، نیاز و چشمداشتى احساس نمىکنند و اگر چه خود شدیداً در فقر هستند؛ ولى مهاجران را بر خود مقدّم مىدارند و کسانى که از شرّ بخل و آز نفس خویش در امان بمانند، آنان همان رستگارانند
10.و [نیز] کسانى که پس از مهاجران و انصار آمدند و مىگویند: «پروردگارا! ما و برادرانمان را که در ایمان بر ما پیشی گرفتهاند، بیامرز! و در دلهاى ما کینهای از مؤمنان قرار مده! پروردگارا! تو رئوف و مهربانى!»
11.آیا به منافقان نظر نکردى که به برادران خود، کافرانِ اهل کتاب، مىگویند: «اگر شما رانده شدید، ما نیز با شما بیرون خواهیم آمد و به زیان شما از هیچ کس فرمان نمىبریم و اگر با شما جنگیدند، قطعاً ما شما را یارى خواهیم کرد.» و خداوند گواه است که این منافقان دروغگویند
12.همانا اگر [کافران] رانده شوند، با آنان بیرون نخواهند رفت و اگر مورد تهاجم و جنگ قرار گیرند، آنان را یارى نخواهند کرد و اگر [هم] به یارى آنان برخیزند، [هنگام خطر] به آنان پشت خواهند کرد. سپس [هیچ یک از کافران و منافقان] یارى نمىشوند
13.قطعاً ترس و وحشتى که از شما در دل منافقان است، سختتر از هراسى است که آنان از خدا دارند و این به خاطر آن است که آنان گروهی هستند که فهم و معرفتى ندارند
14.منافقان به صورت یک پارچه با شما نمىجنگند، جز در مناطق حفاظت شده، یا از پشت دیوارها. درگیرى آنان میان خودشان سخت است. تو آنان را متّحد مىپندارى، در حالى که دلهایشان پراکنده است. این به خاطر آن است که آنان گروهى هستند که نمىاندیشند
15.[داستان یهودیان بنىنَضیر] مَثَل کسانى است که چندى پیش از آنان بودند، [و با وعدههاى منافقان اغفال شدند.] آنان تلخى و ناکامى انحراف خود را چشیدند و برایشان عذابی دردناک است
16.[فریبخوردن اهلکتاب از منافقان،] مانند [نیرنگ] شیطان است، آنگاه که به انسان گفت: کافر شو!» پس چون کفر ورزید، گفت: «من از تو بیزارم! من از خداوندى که پروردگار جهانیان است، مىترسم.»
18.اى کسانى که ایمان آوردهاید! از خدا پروا کنید و هر کس به آنچه براى فرداى [قیامت] خود فرستاده است، بنگرد. از [نافرمانی] خدا پروا کنید که خداوند به آنچه مىکنید، به خوبى آگاه است
19.و همچون کسانى نباشید که خدا را فراموش کردند، پس خدا نیز آنان را دچار خودفراموشى کرد. آنان همان فاسقانند
21.اگر این قرآن را بر کوهى فرومىفرستادیم، بىشک آن کوه را از ترس خداوند، فروتن و فروپاشیده مىدیدى و ما این مثالها را براى مردم مىزنیم، شاید بیندیشند
23.اوست خدایى که معبودى جز او نیست. فرمانروا[ی هستی]، منزّه از هر عیب، سلامتبخش، ایمِنىبخش، چیره و مسلّط، شکستناپذیر، ارادهاش نافذ و شایستهی بزرگى است. منزّه است خدا از هر چه [براى او] شریک قرار مىدهند
24.اوست خداوندِ آفریننده، پدیدآور و صورتگر، بهترینِ نامها [و صفات] از آنِ اوست. آنچه در آسمانها و زمین است، همواره تسبیحگوى اویند و اوست شکستناپذیر و حکیم