محسن قرائتی · فارسی

1.به راستی ما پیروزی آشکارى را براى تو پیش آوردیم
11.به زودى بادیه‌نشینان بازمانده از جنگ و جهادگریزان، به تو خواهند گفت: «اموال و خانواده‌هایمان، ما را مشغول و سرگرم ساخت، پس براى ما [از خداوند] آمرزش بخواه!» آنان به زبان چیزى مى‌گویند که در دل‌هایشان نیست. [به آنان] بگو: «اگر خداوند براى شما زیانى اراده کند، یا براى شما سودى بخواهد، کیست که براى شما در برابر او اختیار چیزى را داشته باشد؟ خداوند همواره به آنچه مى‌کنید، آگاه است.»
15.آن‌گاه که شما براى به دست آوردن غنیمت‌ها روانه [خیبر] مى‌شوید، جهادگریزان [حدیبیه] مى‌گویند: «بگذارید ما هم به دنبال شما بیاییم.» مى‌خواهند کلام خدا را تغییر دهند. [که متخلّفان حدیبیه را از غنایم بعدى محروم کرده است. به آنان] بگو: «شما هرگز دنبال ما نخواهید آمد! خداوند از پیش چنین فرموده است.» پس آنان به زودى مى‌گویند: «[خدا ما را بازنداشته، بلکه] شما نسبت به ما حسد مى‌ورزید.» [چنین نیست!] بلکه آنان جز اندکى نمى‌فهمند
25.آنان کسانى هستند که کافر شدند و شما را از [ورود به] مسجدالحرام بازداشتند و نگذاشتند قربانى‌هایى که با خود آورده بودید، به قربانگاه برسد و اگر [در مکه] مردان و زنان باایمانى نبودند که بى­آن که آنان را بشناسید، ندانسته پایمالشان کنید و تاوانشان بر شما بماند، [فرمان حمله به مکه را صادر مى‌کردیم؛ ولى این فرمان را ندادیم] تا خداوند هر کس را بخواهد، در رحمت خود درآورد. اگر [مؤمنان و مشرکان] از هم جدا بودند، قطعاً کسانى از اهل مکه را که کفر ورزیدند، به عذابى دردناک کیفر مى‌کردیم
26.[یاد کن] آن­گاه که کافران، در دل‌هاى خود تعصّب و خشم جای داده بودند، [آن هم] تعصّب شدید جاهلی. پس خداوند آرامش خود را بر پیامبرش و بر مؤمنان فروفرستاد. [و آنان براى صلح حدیبِیه آماده شدند.] و خداوند آنان را به حقیقت تقوا پای‌بند کرد که به آن سزاوارتر و اهل آن بودند و خداوند همواره به همه چیز آگاه است
27.به راستی خداوند، رؤیاى پیامبرش را به حقّ تحقّق بخشید. شما مسلمانان به خواست خدا، آسوده‌خاطر، در حالى که سرهایتان را تراشیده و مو [یا ناخن] کوتاه کرده‌اید و از هیچ‌کس ترس و وحشتى ندارید، وارد مسجدالحرام خواهید شد. خداوند چیزى را دانست که شما نمى‌دانستید، پس غیر از این، پیروزى نزدیکى را [در خیبر] براى شما قرار داد
29.محمّد، فرستاده‌ی خداست و کسانى که با او هستند، بر کافران، سختگیر و با یکدیگر مهربانند. آنان را پیوسته در رکوع و سجود مى‌بینى که بخشش و خشنودی را از خدا مى‌جویند. نشانه‌ی آنان در رخسارشان از اثر سجود پیداست. این است وصف ایشان در تورات، و وصف آنان در انجیل این است که وجودشان مانند زراعتى است که جوانه‌اش را از زمین رویانده، پس آن را نیرو داده تا سخت شود و بر ساقه‌ى خود [استوار] بایستد، آن گونه که کشاورزان را به شگفتى و شادى وامى‌دارد. تا خدا به واسطه‌ی [انبوهى و نیرومندى] مؤمنان، کافران را به خشم آورد. [ولی] خداوند به کسانى از کافران که ایمان آورده و کارهاى شایسته کنند، وعده‌ی آمرزش و پاداشى بزرگ داده است