9.و اگر از آنان بپرسى: «چه کسى آسمانها و زمین را آفرید؟» خواهند گفت: «آنها را [خداوند] قادر دانا آفریده است.»
10.همان که زمین را براى شما محلّ آسایش قرار داد و در آن براى شما راههایى پدید آورد تا شاید راه یابید
11.و آن که از آسمان به اندازهاى معین، آبى فروفرستاد، پس با آن، سرزمین مرده را زنده کردیم. شما نیز اینگونه [از قبرها] خارج مىشوید
13.تا بر پشت آنها قرار گیرید. پس آنگاه که بر آنها سوار مىشوید، نعمت پروردگارتان را یاد کنید و بگویید: «منزّه است آن که این [مرکب] را براى ما رام کرد وگرنه، ما توانایى این کار را نداشتیم
17.در صورتی که هرگاه یکى از آن مشرکان را به آنچه براى [خداوند] رحمان پسندیده است، مژده دهند، [و بگویند که دختردار شده است،] در حالی که خشم و اندوه خود را فرومیبرد، چهرهاش سیاه میگردد
19.و فرشتگان را که خود بندگانِ [خداى] رحمان هستند، مؤنث پنداشتند! آیا شاهد آفرینش آنها بودهاند؟ گواهى آنان به زودى نوشته مىشود، و [از آن] بازخواست خواهند شد
20.و گفتند: «اگر [خداى] رحمان مىخواست، ما آنها را نمىپرستیدیم.» آنان به این [گفتار]، هیچ آگاهى [و دلیل علمى] ندارند. آنان تنها از روى حدس و گمان سخنى مىگویند و دروغی مىبافند
22.[چنین نیست!] بلکه میگویند: «ما پدرانمان را بر آیینى یافتیم و ما نیز به پیروى آنان هدایتیافتهایم.»
23.و بدینگونه، ما پیش از تو در هر شهر و دیارى هشداردهندهاى فرستادیم، ثروتمندان مغرور آن گفتند: «ما پدرانمان را بر آیینى یافتیم، و از پیِ آنان میرویم.»
24.[پیامبرشان] گفت: «هر چند من آیینى هدایتبخشتر از آنچه پدرانتان را بر آن یافتید، برایتان بیاورم؟» گفتند: «ما به آنچه شما را به آن فرستادهاند، کافریم.»
26.و [به یاد آور] هنگامى که ابراهیم به [آزَر، عموى مشرکش که به جای] پدرش [سرپرستی او را به عهده داشت]، و به قومش گفت: «من از آنچه شما مىپرستید، بیزارم
28.و آن [کلام توحید] را در میان نسلهاى بعد از خود، سخنی ماندگار قرار داد. باشد که آنان [به توحید] بازگردند
29.بلکه آنان و پدرانشان را [که در مکّه بت میپرستیدند، از انواع نعمتها] بهرهمند ساختم، تا آن که [قرآن] حقّ و فرستادهاى روشنگر به سویشان آمد
32.آیا آنان رحمت پروردگارت را [در مورد تعیین پیامبر، میان خود] تقسیم مىکنند؟ در حالى که معیشت آنان در زندگى دنیا را ما میانشان تقسیم کردهایم. و درجات بعضى انسانها را بر بعضى دیگر برترى دادیم تا برخى از آنان برخى دیگر را به خدمت گیرند. و رحمت پروردگارت از آنچه آنان مىاندوزند، بهتر است
33.و اگر [بیم آن] نبود که مردم یکپارچه [کافر] شوند، براى خانههاى کافران [به خداى] رحمان، سقفها و نردبانهایى از نقره قرار مىدادیم که بر آنها بالا روند
35.و هرگونه زینتى [براى آنان فراهم مىکردیم]، ولى اینها فقط کالاى اندک زندگى دنیاست، و آخرت نزد پروردگارت براى پرهیزکاران است
38.تا هنگامى که [در قیامت] نزد ما آید، [و به شیطان همدم خود] گوید: «اى کاش میان من و تو، فاصلهی مشرق و مغرب بود.! چه بد همنشینى بودى!»
39.[خداوند به آنان مىفرماید:] «امروز [آرزوى دورى از شیطان] هرگز براى شما سودى ندارد، چرا که [در دنیا] ستم کردید. [اینک] در عذاب همراه بکدیگرید.»
40.[اى پیامبر!] آیا تو مىتوانى سخن خود را به گوش کران برسانى؟ یا کوردلان، و کسانى را که در گمراهى آشکارند، هدایت کنى؟
42.یا عذابى را که به آنان وعده دادهایم، به تو نشان مىدهیم. بیشک ما بر [نابودى] آنان توانا و چیرهایم
45.و از پیامبرانى که پیش از تو فرستادهایم، جویا شو، که آیا به جای [خداوند] رحمان، معبودان دیگرى براى پرستش مردم قرار دادهایم؟
46.و به راستی ما موسى را همراه با آیات [و معجزات] خود به سوى فرعون و اشراف قومش فرستادیم. پس گفت: «من فرستادهی پروردگار جهانیانم.»
48.و ما هر معجزهاى به فرعونیان نشان مىدادیم، از همانندش بزرگتر [و مهمّتر] بود. و ما آنان را به [انواع] عذاب گرفتار کردیم، تا شاید بازگردند
49.و [وقتى گرفتار شدند، به موسى] گفتند: «اى جادوگر! پروردگارت را به آنچه نزد تو عهد کرده است، براى ما بخوان، [تا عذاب را از ما بردارد، که در آن صورت] قطعاً هدایت تو را خواهیم پذیرفت.»
51.و فرعون در میان قوم خود ندا داد: «اى قوم من! آیا فرمانرواییِ مصر از آن من نیست؟ و این نهرها از زیر [کاخ] من روان نیست؟ پس آیا [شکوه من و فقر موسی را] نمىبینید؟
53.چرا دستبندهایى از طلا بر او آویخته نیست؟ یا چرا با او فرشتگانى همراه نشدهاند [تا گفتارش را تأیید کنند]؟»
58.و گفتند: «آیا خدایان ما بهترند یا او؟» این مثال را براى تو تنها از راه جدال [و لجاجت] زدند، بلکه آنان گروهى کینهتوز و پرخاشگرند
61.و همانا او، [که مرده زنده مىکرد،] مایهی علم و آگاهى به قیامت است. پس در قیامت شک نکنید و از من پیروى کنید، که این راهی راست است
63.و چون عیسى با دلایل روشن [و معجزات] آمد، گفت: «همانا من براى شما حکمت آوردهام، [و آمدهام] تا برخى از آنچه را در آن اختلاف دارید، براى شما روشن کنم. پس از خداوند پروا و مرا اطاعت کنید
65.پس گروههایى از میان آنها [دربارهی مسیح] اختلاف ورزیدند، [و برخى او را خدا پنداشتند.] واى بر کسانى که ستم کردند، از عذاب روزى دردناک
71.ظرفهایى از طلا و جامهایى [زرین] بر گرد آنان مىچرخانند. و در آنجا آنچه دلها بخواهد و چشمها از آن لذّت برد، فراهم است. و شما [اى پرهیزکاران!] در آن جاودانهاید
77.و فریاد مىکشند که: «اى نگهبان [دوزخ! بگو] پروردگارت حکم [مرگ] ما را صادر کند. [تا از این عذاب آسوده شویم.]» او مىگوید: «شما در این جا ماندنى هستید! [و مرگ در کار نیست.]»
79.بلکه آنان [برای توطئه علیه فرستادهی ما] تصمیم قطعى گرفتند، پس ما نیز نقشهی خود را علیه آنان محکم مىکنیم
80.آیا آنان مىپندارند که ما رازهای پنهانى و سخنان درِ گوشى آنان را نمىشنویم؟ چرا! و فرستادگان ما نزد آنان حضور دارند و [همه چیز را] ثبت مىکنند
83.پس آنان را [به حال خود] واگذار تا [در باطل] فروروند و سرگرم باشند، تا روزى را که وعده داده شدهاند، ببینند
85.بلندمرتبه و پربرکت است، آن که فرمانروایی آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست، از آنِ اوست. و آگاهى از قیامت، مخصوص اوست. و به سوى او بازگردانده مىشوید
86.کسانى که به جاى او [به پرستش] مىخوانند، اختیار هیچ گونه شفاعتى ندارند، اختیار شفاعت تنها با کسانى است که شهادت به حقّ دادهاند، و آنان خود مىدانند [چه کسی را شفاعت کنند]
87.و اگر از مشرکان بپرسى: چه کسى آنان را آفریده است؟ قطعاً خواهند گفت: خدا.» پس چگونه به انحراف کشانده مىشوند؟
89.[اکنون که از هدایتشان ناامید شدهاى،] پس از آنان روىگردان و بگو: «بدرود!» در آینده خواهند فهمید. [که کیفرشان چیست؟]