القيامة
عبدالباقي كلبينارلي · Türkçe
١.
Andolsun kıyamet gününe
٢.
Ve andolsun kendini kınayıp duran nefse
٣.
Sanıyor mu insan, kemiklerini hiç mi toplayamayız
٤.
Evet, değil kemiklerini, parmak uçlarını bile düzüp koşmaya gücümüz yeter
٥.
Hayır, insan, ilerde olanı yalanlamak ister
٦.
Ve kıyamet günü ne vakit diye sorar
٧.
Ve şaşırıp gözler dikilince
٨.
Ve ay tutulunca
٩.
Ve güneşle ay birleştirilince
١٠.
İnsan der ki o gün, nerede kaçacak yer
١١.
Hayır, yok kaçacak, sığınacak yer
١٢.
O gün Rabbinin katındadır karar edilecek yer
١٣.
O gün önce yaptığı da haber verilir insana, sonra yaptığı da
١٤.
Hayır, insanın azası, aleyhine tanıklık eder
١٥.
Özürlerini ortaya dökse de
١٦.
Vahyi, acele edip okumak için dilini oynatıp durma
١٧.
Şüphe yok ki onu toplayıp unutturmamak da bize düşer, okumak ve tertib etmek de
١٨.
Onu okuduk mu, uy okuyuşuna
١٩.
Onu anlatıp bildirmek de şüphesiz, bize düşer
٢٠.
Hayır, siz geçip gideni seversiniz
٢١.
Ve ahireti bırakırsınız
٢٢.
O gün yüzler parlar, güzelleşir
٢٣.
Ve Rablerine bakar
٢٤.
Ve yüzler, asılır, kararır
٢٥.
Bellerini kıracak bir felaketi bekler
٢٦.
Hayır; can, köprücük kemiklerine gelince
٢٧.
Ve bir okuyup üfleyen yok mu denince
٢٨.
Ve şüphe yok ki bu çağın, bir ayrılık çağı olduğunu anlayınca
٢٩.
Ve baldır, baldıra dolaşınca
٣٠.
O gün, Rabbinin tapısına götürülür
٣١.
O, ne birşeyi vermiştir sadaka olarak, ne namaz kılmıştır
٣٢.
Ve fakat yalanlamıştır, yüz çevirmiştir
٣٣.
Sonra da salınasalına yakınlarının yanına gitmiştir
٣٤.
Kötülük sana gerek, gene de kötülük sana
٣٥.
Sonra da kötülük sana gerek de gene kötülük sana
٣٦.
Yoksa insan, sanır mı ki kendi keyfine bırakılır
٣٧.
Erlik suyundan dökülen bir katre değil miydi
٣٨.
Sonra bir kan pıhtısı oldu da onu yarattı, azasını düzüp koştu
٣٩.
Derken ondan da erkek, dişi, çiftler yarattı
٤٠.
Bunları yapanın, ölüyü diriltmeye gücü mü yetmez