٣.چه بسیار اقوام پیش از اینان که [به خاطر کفر و نفاق] نابودشان کردیم، پس فریاد کمکخواهى سردادند، امّا دیگر زمان فرار نبود
٦.سردمداران کفر، [از مجلس پیامبر] بیرون آمدند [و گفتند]: «بروید و بر پرستش خدایان خود پایدار بمانید، که این چیزى است که [از شما] خواسته شده است
٨.آیا از میان همه ما، قرآن بر او نازل شده است؟» [این حرفها بهانهاى بیش نیست؛] بلکه آنان نسبت به قرآن، در شک هستند. آرى، آنان هنوز عذاب مرا نچشیدهاند
٩.مگر گنجینههاى رحمت پروردگار عزیز و بخشندهات در اختیار آنهاست؟ [تا وحى بر کسانی که آنان مىخواهند، نازل شود]
١٠.یا فرمانروایی آسمانها و زمین، و آنچه میان آنهاست، از آنِ ایشان است؟ [اگر چنین است] پس با امکاناتى که دارند، بالا بروند [و از نزول وحى بر کسى که ما مىخواهیم، جلوگیرى کنند]
١٦.و [با تمسخر و غرور] گفتند: «پروردگارا! پیش از [فرارسیدن] روز حساب، سهم ما را [از عذاب] هرچه زودتر به ما بده!»
١٧.[اى پیامبر!] بر آنچه مىگویند شکیبا باش و بنده ما داود را یاد کن که نیرومند بود، امّا همواره روى به سوى درگاه ما داشت
٢٢.آنگاه که [ناگهان] بر او وارد شدند، و [داود] از [مشاهدهى] آنان به هراس افتاد. شاکیان گفتند: «نترس! ما دو نفر درگیر شدهایم و یکى از ما بر دیگرى ستم کرده است، پس میان ما به حقّ داورى کن و ستم روا مدار! و ما را به راه راست راهنمایى فرما
٢٣.این برادر من است که نود و نُه میش دارد و من تنها یک میش دارم؛ امّا [با آن همه سرمایه، به من] مىگوید: آن یک میش را هم به من واگذار! و در گفتگو بر من چیره شده است.»
٢٤.[داود] گفت: «بیتردید او با درخواست افزودن میش تو به میشهاى خودش، به تو ستم کرده است. و البتّه بسیارى از شریکان، بر یکدیگر ستم مىکنند، مگر کسانى که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند. و آنان اندکند.» و [داود] متوجّه شد که ما او را [با این ماجرا] آزمایش کردهایم، پس از پروردگارش آمرزش خواست و به رکوع افتاد و توبه کرد
٢٦.اى داود! ما تو را در زمین جانشین قرار دادیم، پس میان مردم به حقّ داورى کن. و از هوا و هوسها پیروى مکن که تو را از راه خدا منحرف مىکند. البتّه کسانى که از راه خدا منحرف مىشوند، برایشان عذاب سختى است، برای آن که روز حساب را فراموش کردند
٢٧.و ما آسمان و زمین، و آنچه را میان آنهاست، بیهوده نیافریدیم. این، پندار کسانى است که کفر ورزیدند. پس واى بر کافران از آتش [دوزخ]
٢٨.آیا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند، همانند فسادگرانِ در زمین قرار مىدهیم؟ یا پرهیزکاران را مانند بدکاران قرار مىدهیم؟
٣٢.پس گفت: «من دوستی این اسبان را به خاطر یاد پروردگارم دوست دارم» [و فرمان داد آنها را دواندند] تا [از دیدگانش] پنهان شدند
٣٤.و به راستى ما سلیمان را آزمودیم. و بر تخت او جسدى [بىجان از فرزندش] افکندیم، پس به درگاه خدا توبه کرد
٣٥.و گفت: «پروردگارا! مرا بیامرز و به من فرمانروایى و ملکى عطا کن که پس از من سزاوار هیچ کس نباشد. البتّه تو بسیار بخشندهاى.»
٣٧.و جنّهاى سرکش را [رامِ او ساختیم،] هر [کدام] بنّایی [مىدانند، برایش بسازند،] و [هر کدام] غوّاصى [مىدانند، جواهرات استخراج کنند]
٤١.و بندهى ما ایوب را یاد کن، آنگاه که پروردگارش را ندا داد: «[پروردگارا!] شیطان مرا به رنج و عذاب افکنده است!»
٤٢.[به او گفتیم:] «پاى خود را بر زمین بزن [تا از زیر پاى تو چشمهاى جارى کنیم]. این چشمهى آبى خنک براى شستشو و نوشیدن است.»
٤٣.و ما بر اساس رحمت خویش، خانوادهاش را [که در اثر بیمارى سخت و طولانى، از او جدا شده بودند،] به او بخشیدیم و برگرداندیم، و همانند آنها را به آنان افزودیم، تا براى خردمندان پندى باشد
٤٤.[او سوگند یاد کرده بود که به خاطر تخلّف همسرش، او را تنبیه کند؛ امّا چون همسرش وفادار بود به او گفتیم:] «دستهاى از شاخههاى نازک گیاه به دست خود بگیر و با آن بزن، [تا بدن همسرت آزرده نشود.] و سوگند را مشکن!» ما ایوب را صابر یافتیم. او بندهى خوبى بود، زیرا بسیار به درگاه ما روی میآورد
٥٩.[به پیشوایان گمراه گفته مىشود:] «اینها گروهى [از پیروان شما] هستند که همراهِ شما وارد [دوزخ] مىشوند.» [در پاسخ میگویند:] خوش آمدى براى آنان نیست، زیرا که به آتش درافتند.»
٦٠.[پیروان به رهبران] میگویند: «بلکه خوشآمد بر شما مباد، که شما این عذاب را براى ما پیش فرستادید. پس چه جایگاه بدى است!»
٦١.میگویند: پروردگارا! هرکس این عذاب را براى ما فراهم ساخته است، بر عذابِ او در آتشِ [دوزخ] دو برابر بیافزا!»
٦٣.آیا ما [به ناحقّ] آنان را به مسخره مىگرفتیم؟ [و امروز اهل بهشتند؟ یا آن که در دوزخند،] و چشمان ما به آنها نمىافتد؟»
٧٥.[خداوند] فرمود: «اى ابلیس! چه چیز مانعِ تو شد که براى موجودى که به دستان [قدرت] خویش آفریدم، سجده کنى؟ تکبّر کردى یا از بلندمرتبهها بودی؟!»
٨٦.[اى پیامبر! به مردم] بگو: «من از شما برای رسالتم پاداشى نمىطلبم، و از کسانى نیستم که چیزى را از نزد خود مىسازند [و ادّعاى باطل دارند]