٨.ما در گردنهاى آنان غلهایى قرار دادیم که تا چانههایشان را مىپوشاند. چنان که سرهاى آنان بالا مانده است
٩.و پیش روى آنان سدّى، و پشت سرشان نیز سدّى قرار دادیم، و بهطور فراگیر دیدگانشان را پوشاندیم، پس هیچ چیز را نمىبینند
١١.تنها کسى را [مىتوانى] هشدار دهى که از [این قرآن که] ذکر [و مایهی یادآوری است،] پیروى کند و در نهان از [خداى] رحمان بترسد. پس او را به آمرزش و پاداشى پرارزش بشارت ده
١٢.ما خود مردگان را زنده مىکنیم. و آنچه را از پیش فرستادهاند و آنچه را از آنان بر جاى مانده است، مىنویسیم. و هر چیزى را در پیشوایى روشن برشمردهایم
١٤.آنگاه که دو نفر [از پیامبران خود] را به سوى آنان فرستادیم، پس تکذیبشان کردند، سپس با سومین [پیامبر، آن دو را] تقویت کردیم. پس گفتند: «ما [از طرف خدا] به سوى شما فرستاده شدهایم.»
١٥.[کافران] گفتند: «شما تنها بشرى مانند مایید. و [خداى] رحمان چیزى [بر شما] نازل نکرده است. شما فقط دروغ مىگویید.»
١٨.[کافران] گفتند: «ما [حضور] شما را به فال بد گرفتهایم. [وجود شما شوم است و مایهى بدبختى ما!] و اگر از حرفتان دست برندارید، قطعاً شما را سنگسار خواهیم کرد. و از سوی ما شکنجهی دردناکى به شما خواهد رسید.»
١٩.[پیامبران] گفتند: «شومى شما از خود شماست. آیا اگر پند داده شدید [باید فال بد بزنید]؟ بلکه شما مردمی [متجاوز و] اسرافکارید.»
٢٠.و [در این میان] از دورترین جای شهر، مردى شتابان آمد و گفت: «اى قوم من! از این فرستادگان پیروى کنید
٢٣.آیا به جاى او، خدایانى را برگزینم که اگر [خداوند] رحمان براى من آسیب و زیانی بخواهد، شَفاعت آنها کمترین سودى براى من ندارد؟ و مرا نمىرهانند؟
٢٨.و ما پس از [شهادت] او، لشکرى از آسمان براى هلاک قوم او نفرستادیم و شیوه و سنّت ما پیش از این هم چنین نبود [که براى عذاب اهل زمین، سپاهى از آسمان بفرستیم]
٣١.آیا [مشرکان مکه] ندیدند چه بسیار از اقوام پیش از آنان را [به سبب کفر و طغیانشان] نابود کردیم، که آنان هرگز نزد اینان [به این دنیا] برنمىگردند؟
٣٣.و زمین مرده، که ما آن را زنده کردیم و دانهاى از آن بیرون آوردیم که از آن مىخورند، براى آنان نشانهاى است [بر امکان معاد]
٣٦.منزّه است خدایى که تمام زوجها را آفرید، از آنچه زمین مىرویاند، و از خود مردم، و از آنچه نمىدانند
٣٧.و نشانهاى [دیگر] براى آنان شب است، که ما روز را [مانند پوست] از آن برمىکنیم، پس در تاریکى فرومىروند
٣٩.و براى ماه نیز منزلگاههایى معین کردهایم، تا همچون شاخه کهنهى خرما، هلالی شکل و زردرنگ برگردد. [و باز به تدریج بدرِ کامل شود]
٤٠.نه خورشید را سزاست که به ماه رسد، و نه شب را سزد که بر روز پیشى گیرد. هر کدام در سپهر و مدار معینى شناورند
٤٥.و هرگاه به آنان گفته شود: «از آنچه که پیش روى شماست و از آنچه به دنبال شماست، پروا کنید، تا شاید مورد رحمت قرار گیرید.»
٤٧.و هرگاه به آنان گفته شود: «از آنچه خداوند روزى شما کرده، بخشش کنید.» کسانى که کفر ورزیدند به کسانى که ایمان آوردهاند، مىگویند: «آیا به کسى غذا دهیم که اگر خداوند مىخواست، [خودش] به او غذا مىداد؟ شما در گمراهى آشکارى هستید.»
٤٩.آنان جز یک صیحه را انتظار نمىکشند که آنان را فراخواهد گرفت، در حالى که به کشمکش و ستیز [در امور دنیوی] سرگرمند
٥٢.میگویند: «واى بر ما! چه کسى ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟ این همان است که [خداى] رحمان وعده داد. و پیامبران راست گفتند.»
٦٥.امروز بر دهانهایشان مهر [خاموشى] مىنهیم، و دستهایشان با ما سخن مىگویند، و پاهایشان به اعمالى که همواره مرتکب مىشدند، گواهى مىدهند
٦٦.و اگر بخواهیم، دیدگانشان را محو مىکنیم، پس آنگاه که خواستند در راه سبقت گیرند، چگونه خواهند دید؟
٦٧.و اگر بخواهیم، آنان را در جاى خود مسخ مىکنیم [و به تندیسهایى بىروح یا جانورانی زشت مبدّل مىسازیم،] به گونهاى که نه بتوانند به راه خود ادامه دهند، و نه برگردند
٦٨.و هر کس را عمر دراز دهیم، او را در آفرینش واژگونه مىکنیم. [فراموشى، ناتوانى و سستى به سراغش میآید،] پس آیا نمىاندیشند؟
٦٩.و ما به او [که پیامبر خداست،] شعر نیاموختیم و سزاوار او هم نیست. آن [چه به او آموختیم]، فقط یادآورى و قرآن روشنگر است
٧١.آیا ندیدند که از آنچه دستهاى [قدرت] ما ایجاد کرده، براى آنان چهارپایانى آفریدیم که مالک آن هستند؟
٧٣.و در آنها بهرههاى دیگرى [چون پشم و پوست] و نوشیدنىهایى [چون شیر] براى مردم است. پس چرا سپاس نمىگزارند؟
٧٥.[در حالى که آن] خدایان، توان یارى آنان را ندارند. و اینها [در قیامت] به عنوان لشکر [بتها] احضار مىشوند
٧٧.آیا انسان ندید [و نیاندیشید] که ما او را از نطفهاى [بىمقدار] آفریدیم؟ پس اینک ستیزهجویى آشکار شده است
٧٨.و براى ما مَثَلى آورد و آفرینش خود را فراموش کرد. گفت: «چه کسى استخوانهایی را که پوسیده است، زنده خواهد کرد؟»
٧٩.[به او] بگو: «همان کسى که نخستین بار آن را آفرید، آن را زنده خواهد کرد. و او بر هر آفریدهاى آگاه است
٨١.آیا کسى که آسمانها و زمین را آفریده است، توانا نیست که همانند آنها را بیافریند؟ آرى، و او آفریدگار بسیار داناست
٨٢.امر و فرمان او چنین است که هرگاه چیزى را اراده کند، تنها به آن مىگوید: «باش!» پس بىدرنگ موجود مىشود