٤.اگر بخواهیم، معجزهاى از آسمان بر آنان فرود آوریم، تا در برابر آن، گردنهایشان خاضع گردد [و با اکراه ایمان آورند، امّا سنّت الهى چنین نیست]
١٣.و سینهام [از این وظیفه سنگین] تنگی مىکند، و زبانم روان و گویا نیست. پس هارون را [نیز] رسالت بده [تا مرا یارى کند]
١٥.خداوند فرمود: چنین نیست! پس [تو و هارون] همراه با معجزات ما بروید، که ما با شما و شنونده [گفتگوهایتان] هستیم
١٨.[فرعون] گفت: «[ای موسی!] آیا ما تو را در کودکى پرورش ندادیم؟ و سالیانى از عمرت را در نزدمان ماندى؟
٢٠.[موسى] گفت: «آن [کار] را زمانى کردم که بىخبر بودم! [و نمیدانستم با مشت من در دفاع از مظلوم، آن مرد قِبطى کشته مىشود]
٤٤.پس [جادوگران] ریسمانها و چوبدستهاى خود را افکندند و گفتند: «به عزّت فرعون سوگند، که قطعاً ما پیروزیم.»
٤٩.فرعون گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم، به او ایمان آوردید؟! بىگمان او سردستهی شماست که به شما جادو آموخته است. پس به زودى کیفر خود را خواهید دانست. حتماً دستها و پاهاى شما را یکى از راست و یکى از چپ میبرم، و همگىِ شما را به دار خواهم آویخت.»
٦٣.پس به موسى وحى كردیم كه: «عصایت را به دریا بزن!» پس [دریا] شكافت، و هر پارهاى چون كوهى بزرگ شد. [و جادهاى خشک براى آنها پدیدار گشت]
٧٧.البتّه این بتها دشمن منند، [چون مرا گرفتار عذاب خواهند كرد،] مگر پروردگار جهانیان [كه پرستیدنش مایهی سعادت است]
١٣٩.پس هود را تکذیب کردند. آنگاه ما آنان را نابود کردیم. البتّه در این [داستان]، بىشک نشانهى بزرگى است، و [قوم عاد،] بیشترشان مؤمن نبودند
١٥٥.[پس ماده شترى از دل کوه بیرون آمد. صالح] گفت: «این ماده شترى است! سهمى از آب [چشمه]، برای اوست. و براى شما روز دیگرى معین شده است
١٥٨.پس آنان را عذاب فراگرفت. همانا در این [ماجرا] نشانه و درس عبرتى است. و [قوم ثمود،] بیشترشان مؤمن نبودند
١٨٩.پس شعیب را تکذیب کردند. و عذابِ روزِ سایبان آنان را فراگرفت. [سایبانى از ابر سیاه و صاعقهخیز که بر سر آنها آتش میبارید،] آن، عذابِ روز بزرگ و هولناکى بود
٢٢٧.مگر آن شاعرانى که ایمان آوردند و کارهاى شایسته کردهاند و خدا را بسیار یاد کردند، و پس از آن که مورد ستم قرار گرفتند، [با شعرهاى توحیدى،] به دفاع از خویش [و مؤمنان] برخاستند. و کسانى که ستم کردهاند، به زودى خواهند دانست که به کدام بازگشتگاه بازخواهند گشت