٤.[زكریا] گفت: «پروردگارا! به راستی استخوانم سست، و [موى] سرم از پیرى، سپید شده است. و پروردگارا! من هرگز در دعا به پیشگاهت [از اجابت] محروم نبودهام
٥.و من براى پس از [مرگ] خود، از بستگانم بیمناكم. و همسرم [از آغاز زندگى] نازا بوده است، پس از جانب خود جانشینى به من عطا فرما
٧.[خداوند فرمود:] «اى زكریا! ما تو را به پسرى نوید مىدهیم كه نامش یحیى است. پیش از این همنامى براى او قرار ندادهایم.»
٨.[زكریا] گفت: «پروردگارا! چگونه براى من پسرى خواهد بود در حالى كه همسرم نازا بوده است و خود نیز از پیرى به فرتوتى رسیدهام؟!»
٩.[فرشته وحى] گفت: «چنین است [كه گفتى، ولى] پروردگارت فرمود: این [كار] بر من آسان است، و من تو را پیش از این آفریدم، در حالى كه چیزى نبودى.»
١٠.[زكریا] گفت: «پروردگارا! براى من نشانهاى قرار ده [تا علم من به یقین تبدیل شود.]» [خداوند] فرمود: «نشانه تو آن است كه تا سه شبانهروز [زبان تو، از كار مىافتد و] با مردم سخن نخواهى گفت، [با اینكه تندرستى.]»
١١.آنگاه [زكریا] از محراب عبادت به سوى مردمش بیرون شد، پس به آنان اشاره كرد كه: بامدادان و شامگاهان خدا را تسبیح گویید.»
١٢.[پس یحیى را به وى عطا كردیم و به او گفتیم:] «اى یحیى! كتاب [خدا] را با قدرت بگیر و در كودكى به او حكمت [و نبوّت] دادیم
١٧.آنگاه دور از دیگران، براى خود پردهاى قرار داد. پس ما روح [الامین] خود، [جبرئیل] را به سوى او فرستادیم که به شكل انسانى خوشاندام بر او نمایان شد
٢٠.[مریم] گفت: «چگونه ممكن است براى من فرزندى باشد؟ در حالى كه دست هیچ بشرى به من نرسیده است، و بدكاره هم نبودهام؟»
٢١.[فرشته] گفت: چنین است! [ولى] پروردگارت فرمود: این كار بر من آسان است و براى این [است] که او را براى مردم نشانهاى [از قدرت خود] و رحمتى از جانب خویش قرار دهیم، و این كارى است شدنى و قطعى.»
٢٣.آنگاه دردِ زایمان او را به سوى تنهى درخت خرمایى كشاند. [مریم از شدّت ناراحتى و بیم رسوایی] گفت: «اى كاش پیش از این مرده بودم، و فراموش شده بودم.»
٢٤.پس، از فرودست او را صدا زد كه: « [اى مریم!] غم مخور! همانا پروردگارت زیر [پاى] تو چشمهى آبى روان ساخت
٢٦.پس [از آن رطب] بخور و [از آب نهر] بنوش و چشمت را [به داشتن فرزند] روشن بدار. پس اگر کسى از آدمیان را دیدى، [که دربارهی نوزاد مىپرسند، با اشاره] بگو: «من براى [خداوند] رحمان، روزهى سکوت نذر کردهام، بنابراین امروز با هیچ انسانى سخن نخواهم گفت.»
٢٧.پس مریم در حالى که نوزادش را در آغوش گرفته بود، او را نزد قوم خود آورد. گفتند: «اى مریم! به راستى کار بسیار ناپسندى مرتکب شدهاى
٢٩.پس مریم به نوزادش اشاره کرد [که از او بپرسید]. گفتند: «چگونه با کسى که در گهواره [و] کودک است سخن بگوییم؟»
٣٥.شایسته نیست که خداوند فرزندى برگزیند، او منزّه است، هرگاه انجام کارى را اراده کند، همینقدر که بگوید: موجود باش، بىدرنگ موجود مىشود
٣٦.و [عیسى گفت:] «در حقیقت خدا پروردگار من و پروردگار شماست، پس او را بپرستید که راه مستقیم، همین [بندگى او] است.»
٣٧.پس گروههایى از میان پیروانش [درباره وى] به اختلاف پرداختند، [برخى او را خدا دانستند، و برخى فرزند خدا،] پس واى بر کافران از حضور در روز بزرگ [قیامت]
٣٩.و آنان را از روز ندامت و حسرت، [روز رستاخیز] بترسان، آن هنگام که کار تمام شود [و همه چیز پایان یابد؛ ولی اکنون] آنان در غفلتند و ایمان نمىآورند
٤٢.آنگاه که به [عموى مشرکش آزر که به جای] پدرش [سرپرستی او را به عهده داشت]، گفت: «اى پدر! چرا چیزى را مىپرستى که نمىشنود و نمىبیند و تو را از هیچ چیز بىنیاز نمىکند؟
٤٣.اى پدر! به راستی دانشى [از جانب حقّ] براى من آمده که براى تو نیامده است؛ بنابراین، از من پیروى کن تا تو را به راه راست هدایت کنم
٤٦.گفت: «اى ابراهیم! آیا از خدایان من بیزارى؟ اگر [از این روش] دست برندارى، قطعاً تو را سنگسار خواهم کرد و [اکنون] براى مدّتى طولانى از من دور شو!»
٤٧.[ابراهیم] گفت: «بدرود! به زودى از پروردگارم براى تو آمرزش مىخواهم، زیرا او همواره نسبت به من بسیار مهربان بوده است
٤٨.و من از شما و آنچه غیر خدا مىخوانید، کناره مىگیرم و پروردگارم را مىخوانم. امیدوارم که در خواندن پروردگارم محروم [و بىپاسخ] نمانم.»
٤٩.چون ابراهیم از مشرکان و از آنچه به جاى خدا مىپرستیدند، کناره گرفت، ما اسحاق و [فرزندش] یعقوب را به او بخشیدیم و همه را پیامبر قرار دادیم
٥١.و در این کتاب، از موسى یاد کن، زیرا که او بندهى [برگزیده و] خالصشده [خدا] و فرستادهاى پیامبر بود
٥٨.آنان پیامبرانى بودند که خداوند بر آنها نعمت [ویژه] ارزانى داشت؛ [پیامبرانى] از نسل آدم و از [فرزندان] کسانى که با نوح [در کشتى] سوارشان کردیم، و از نسل ابراهیم و یعقوب، و از کسانى که هدایت نمودیم و برگزیدیم. هرگاه آیات [خداى] رحمان بر آنان خوانده مىشد، سجدهکنان و گریان به خاک مىافتادند
٥٩.آنگاه پس از آنان، جانشینان بد و ناشایستى آمدند که نماز را تباه کردند و هوسها را پى گرفتند. پس به زودى [کیفر] گمراهى خود را خواهند دید
٦٠.مگر کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کار شایسته کنند، که آنها داخل بهشت مىشوند و کمترین ستمی به آنان نخواهد شد
٦٢.در آنجا سخن بیهودهاى نمىشنوند، بلکه آنچه مىشنوند فقط سلام و درود است و در آنجا هر بامداد و شامگاه، روزى آنان برایشان [آماده] است
٦٤.[پس از مدّتی تأخیر در نزول وحى، جبرئیل بر پیامبر نازل شد و گفت:] «ما [فرشتگان] جز به فرمان پروردگارت فرود نمىآییم؛ آینده و گذشتهی ما و آنچه میان آنهاست، از آنِ اوست و پروردگار تو فراموشکار نیست
٦٥.پروردگار آسمانها و زمین، و آنچه میان آن دو قرار دارد؛ تنها او را بپرست و براى عبادتش شکیبا باش، آیا براى او همتا و همنامى مىشناسى؟»
٦٨.پس به پروردگارت سوگند که ما همهی آنها را [که منکر معاد شدهاند،] با شیطانها گرد مىآوریم، سپس در حالى که به زانو درآمدهاند، گرداگرد دوزخ حاضر خواهیم کرد
٧٢.سپس پرهیزکاران را نجات مىدهیم و ستمکاران را [که از ضعف و ذلّت] به زانو درآمده [اند]، در آن رها مىکنیم
٧٣.و هرگاه آیات روشن ما بر آنان خوانده شود، کسانى که کفر ورزیدهاند به آنان که ایمان آوردهاند، مىگویند: «کدام یک از ما دو گروه، جایگاهش بهتر و محفلش آراستهتر است؟!»
٧٤.و چه بسیار ملتها را پیش از آنان [به سبب طغیانشان] نابود کردیم که مال و ثروتشان بهتر بود و ظاهرى آراستهتر داشتند
٧٥.بگو: «هرکه در گمراهى است، [خداوند] رحمان او را تا مدّتى یارى و مهلت میدهد، تا وقتى که آنچه را وعده داده مىشوند، ببینند، یا عذاب [این دنیا] یا [عذاب] قیامت را. پس [در آن روز] خواهند دانست چه کسى جایگاهش بدتر و لشکرش ناتوانتر است.»
٧٦.کسانى که هدایت یافتهاند، خداوند بر هدایتشان مىافزاید و ثوابِ نیکىهاى ماندگار، نزد پروردگارت بهتر و خوشفرجامتر است
٧٧.پس آیا دیدى کسى را که به آیات ما کفر ورزید و گفت: «قطعاً به من مال و فرزند [بسیار] داده خواهد شد!»
٨٢.هرگز [به این آرزو نمىرسند؛ بلکه] به زودى [معبودها] پرستش آنان را انکار میکنند و در برابر آنان به دشمنی برمىخیزند
٨٤.پس بر [عذاب] آنان شتاب مکن. ما حساب آنها را شماره میکنیم [تا موعدشان فرارسد و به کیفر آنچه مرتکب مىشدند، برسند]
٨٧.[در آن روز،] اختیار شفاعت ندارند مگر کسانى که از نزد [خداى] رحمان، پیمانى [بر اذن شفاعت] گرفته باشند
٩٦.بیگمان کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام دادهاند، به زودى [خداى] رحمان براى آنان [در دلها] محبّتى قرار مىدهد
٩٧.پس قرآن را بر زبان تو آسان ساختیم تا پرهیزکاران را به وسیلهى آن مژده دهى و مردم ستیزهجو را بدان بترسانى
٩٨.و چه بسیار ملّتها را پیش از آنان [به سبب طغیانشان] نابود کردیم. آیا کسى از آنها را مىیابى؟ یا کمترین صدایى از ایشان مىشنوى؟