2.و کسانى که ایمان آورده و کارهاى نیکو کردهاند و به آنچه بر محمّد نازل شده، که حقّ است و از جانب پروردگارشان است، ایمان آوردهاند، بدىهاى آنان را پوشاند و کارشان را به سامان رساند
3.این [دوگونه سرانجام]، به خاطر آن است که کسانى که کافر شدند، از باطل پیروى کردند و کسانى که ایمان آوردند، از همان حقّى که از سوی پروردگارشان است، پیروى نمودند. اینگونه خدا براى مردم، مثال حالشان را بیان مىکند
4.پس هرگاه [در میدان جنگ،] با کافران روبرو شدید، گردنهایشان را بزنید تا آن که آنان را از پا درآورید. [و چون به دست شما اسیر شوند،] پس آنان را سخت ببندید، [تا نگریزند.] سپس، یا بر آنان منّت نهید [و آزادشان کنید،] و یا با گرفتن فدیه، رهایشان کنید تا هنگامی که جنگ، بارهای سنگین خود را بر زمین نهد. این است [فرمان خداوند] و اگر خداوند مىخواست، [با دیگر بلایا،] از آن کافران انتقام مىگرفت؛ ولى [فرمان جنگ داد] تا شما را با یکدیگر بیازماید و کسانى که در راه خدا کشته شدند، [خداوند] هرگز اعمالشان را از بین نمىبرد
7.اى کسانى که ایمان آوردهاید! اگر خدا را یارى کنید، شما را یارى مىکند و گامهایتان را استوار مىسازد
9.این [نابودی] برای آن است که آنان آنچه را خداوند فروفرستاده است، خوش نداشتند، پس [خدا] کارهایشان را تباه کرد
10.پس آیا در زمین نگشتند، تا بنگرند سرانجام کسانى که پیش از آنان بودند، چگونه بود؟ خداوند آنان را نابود کرد و براى این کافران نیز همانند آن کیفرها خواهد بود
11.این به خاطر آن است که خدا، سرپرست و یاور کسانى است که ایمان آوردهاند و به راستی کافران سرپرست و یاورى ندارند
12.خداوند کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند، به باغهایى [از بهشت] که نهرها از زیر [درختان] آن جارى است، وارد مىکند و کسانى که کافر شدند، همواره سرگرم بهرهگیرى از [لذّتهاى زودگذر] دنیایند و مىخورند، همانگونه که چهارپایان مىخورند و [سرانجام،] آتش، جایگاه آنهاست
13.و چه بسیار شهرها که [مردمانش] از شهرى که تو را [از آن] بیرون کردند، نیرومندتر بودند. ما آنان را نابود کردیم و آنان هیچ یاورى نداشتند
14.پس آیا کسى که از سوى پروردگارش دلیل روشنى دارد، همچون کسى است که بدى کردارش در نظرش آراسته شده و از هوسهایش پیروى کرده است؟
15.وصف بهشتى که به پرهیزکاران وعده داده شده، [چنین است:] در آن نهرهایى است از آب که [رنگ و بو و طعمش] برنمیگردد و نهرهایى از شیر که مزهی آن دگرگونى ندارد و نهرهایى از شراب که براى نوشندگان لذّتبخش است و نهرهایى از عسل ناب و در آنجا از هرگونه میوه براى آنان [فراهم] است و [از همه بالاتر،] آمرزشى از سوی پروردگارشان. [آیا اینان] همانند کسانى هستند که در آتش، جاودانهاند و آبى جوشان به خوردشان داده مىشود که دل و رودههایشان را پاره پاره مىکند و اندرونشان را مىسوزاند؟
16.و گروهى از آنان کسانى هستند که به [سخنان] تو گوش مىسپارند، امّا همین که از نزد تو بیرون بروند، [از روى تمسخر] به دانشیافتگان میگویند: «او هماکنون چه گفت؟ [ما که نفهمیدیم.]» آنان کسانى هستند که خداوند بر دلهایشان مهر نهاده و از هواى نفسشان پیروى کردهاند
18.پس آیا [کافران] چشم به راه قیامت هستند، که ناگهان به سراغشان آید؟ در حالى که نشانههاى آن آمده است. پس آنگاه که [رستاخیز] به سراغشان آید، متذکر شدن چه سودى برایشان خواهد داشت؟
19.پس بدان که هیچ معبودى جز اللّه نیست و براى گناه خود و مردان و زنان باایمان آمرزش بخواه و خدا، رفت و آمد و آرمیدن شما را مىداند
20.و کسانى که ایمان آوردهاند، مىگویند: «چرا سورهاى [براى جهاد] نازل نمىشود؟» پس هنگامى که سورهاى محکم و روشن نازل مىگردد که در آن نامى از جنگ رفته است، بیماردلان را مىبینى که به تو نگاه مىکنند، مانند نگاه کردن کسى که از [ترس] مرگ بىهوش شده است. پس همان مرگ برایشان سزاوارتر است
21.فرمانبردارى و سخن سنجیده، [برای آنان شایسته است.] پس هنگامى که امر [کارزار] قطعى شد، اگر به خدا راست بگویند، [و صادقانه جهاد کنند،] قطعاً برایشان بهتر است
22.پس [اى بیماردلانِ سست ایمان!] اگر روى گردانید، جز این از شما انتظار مىرود که در زمین فساد کنید و پیوندهاى خویشاوندى را بگسلید؟
23.آنانند کسانى که خداوند از رحمت خویش دور و [گوششان را] کر و چشمهایشان را کور ساخته است. [نه حقّى مىشنوند و نه حقّى مىبینند]
25.کسانى که پس از آن که راه هدایت برایشان روشن شد، به آن پشت کردند، شیطان [رفتار بدشان را] برایشان آراسته و آنان را با آرزوهاى دراز فریفته است
26.این، به خاطر آن است که [بیماردلان] به کسانى که از دستورات الهى ناخشنود بودند، گفتند: «ما در بعضى امور، از شما اطاعت خواهیم کرد.» در حالى که خداوند پنهانکارى آنان را مىداند
27.پس [حال آنان] چگونه خواهد بود، آنگاه که فرشتگان جانشان را بازگیرند، در حالى که به صورت و پشت آنان مىکوبند
28.این [نوع جان دادن] برای آن است که آنان از آنچه خداوند را به خشم مىآورد، پیروى کردند و خشنودى خدا را خوش نداشتند، پس خداوند نیز اعمالشان را تباه کرد
29.آیا کسانى که در دلهایشان بیمارى [نفاق و کفر] است، پنداشتهاند که خداوند هیچ وقت کینهها و حسادتشان را آشکار نخواهد کرد؟
30.و اگر بخواهیم، آنان را به تو مىنمایانیم، آنگاه ایشان را به سیمایشان مىشناسى و در آهنگ کلامشان آنان را خواهى شناخت و خداوند کارهایتان را مىداند
31.ما قطعاً شما را مىآزماییم، تا از میان شما، مجاهدان و صابران را نشان دهیم و اخبار [و اعمالتان] را آزمایش خواهیم کرد
32.کسانى که کفر ورزیدند و [مردم را] از راه خدا بازداشتند و پس از آن که راه هدایت برایشان روشن شد، با پیامبر مخالفت کردند، هرگز به خداوند گزندى نمیرسانند و به زودی خداوند اعمال شما را تباه میسازد
33.اى کسانى که ایمان آوردهاید! خدا را اطاعت کنید و از پیامبر پیروى نمایید و [با نافرمانی] کارهایتان را باطل مسازید
34.کسانى که کافر شدند و [مردم را] از راه خدا بازداشتند، سپس در حال کفر از دنیا رفتند، خداوند هرگز آنان را نخواهد بخشید
35.پس سستى نورزید تا [دشمنان را] به صلح و سازش دعوت کنید، با این که شما برترید و خداوند با شماست و هرگز چیزى از [پاداش] اعمالتان را کم نمىکند
36.زندگانى دنیا، تنها بازیچه و سرگرمى است و اگر ایمان بیاورید و تقوا پیشه کنید، خداوند به شما پاداش مىدهد و همهی اموالتان را از شما نمىخواهد
37.اگر خداوند اموالتان را بخواهد و بر آن اصرار ورزد، بخل مىورزید و [خداوند] کینههاى شما را آشکار مىسازد
38.آگاه باشید! شمایید که براى انفاق در راه خدا دعوت مىشوید، پس برخى از شما بخل مىورزند و هر کس بخل پیشه کند، نسبت به [نیکبختى] خود بخل کرده است و خداوند غنى و بىنیاز است و شمایید نیازمندان! و اگر روى بگردانید، قومى جز شما را جایگزین مىکند که همچون شما نباشند