١.ما نوح را به سوى قومش فرستادیم [و فرمودیم] که: «قوم خود را پیش از آن که عذابى دردناک به سراغشان بیاید، هشدار بده!»
٤.تا خداوند بخشى از گناهانتان را ببخشد و عمر شما را تا زمانی معین به عقب اندازد، [و شما را از مرگهاى قهرآمیز دور دارد،] اگر مىدانستید، [توجّه میکردید که] هنگامى که اجل خدایى فرارسد، تأخیر نخواهد داشت.»
٧.و البتّه هرگاه که آنان را فراخواندم تا [ایمان بیاورند و] تو آنان را بیامرزى، انگشتانشان را در گوشهایشان نهادند و لباسهایشان را بر سر کشیدند و [بر سرکشی خود] پافشاری کردند و سخت تکبّر ورزیدند
١٢.و شما را با داراییها و فرزندان یارى مىکند و براى شما باغهایی قرار مىدهد و براى شما نهرهایی جارى مىسازد
٢١.نوح گفت: «پروردگارا! مردم مرا نافرمانى کردند و از کسى پیروى کردند که مال و فرزندش جز بر زیانش نیافزود
٢٣.و [اشراف قوم] گفتند: «معبودهایتان را رها نکنید و دست از [بتهاى] ودّ و سواع و یغوث و یعوق و نسر برندارید.»
٢٥.آنان به سبب گناهانشان غرق گشتند و بیدرنگ در آتشى [سوزان در برزخ] داخل شدند، پس براى خود، جز خدا یاورى نیافتند
٢٨.پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را و هر کس را که با ایمان به خانهام وارد شود و همهی مردان و زنان باایمان را بیامرز! و ستمکاران را جز نابودی نیافزا!»